เมื่อข้าพเจ้าไอแพดหาย ครั้งที่เท่าไรไม่รู้

วันนี้ขอมาเล่าเรื่องไอแพดหาย (หายครั้งที่เท่าไหร่จำไม่ได้ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่ได้คืนครับ) 10  สิงหาคม ผมเดินทางกลับจากไปติวการกุศลที่จังหวัดน่านด้วยเครื่องบินสายการบินxxxมาถึงกรุงเทพฯ ประมาณ 5 โมงกว่า แล้วก็ไปรับประทานอาหารกับน้องต่อและน้องเพชรที่ร้าน War grill เยื้องโรงพยาบาลบางโพ อร่อยและเนื้อดีมาก ๆ (ไม่ได้ค่าโฆษณา แต่ชอบเลยช่วยโฆษณาครับ) พอประมาณทุ่มครึ่ง จะหยิบไอแพดออกมาใช้ แต่หาไม่เจอครับ เลยนึกได้ว่าลืมไว้ในกระเป๋าหน้าที่นั่งบนเครื่องบิน เลยรีบโทรไปแผนก Lost&Found ของสายการบินนี้ ก็แจ้งรายละเอียดเที่ยวบินและหมายเลขที่นั่งไปทุกอย่าง คุณเจ้าหน้าที่ก็ประสานงานให้ และได้คำตอบว่าไม่มีรายงานว่าพบไอแพดบนเที่ยวบินจากน่านมากรุงเทพฯ และตอนนี้เครื่องบินลำนี้ก็บินพาผู้โดยสารไปหาดใหญ่แล้ว เดี๋ยวจะประสานกับเจ้าหน้าที่ให้ช่วยตรวจสอบ   11 สิงหาคม ประมาณ 11 โมง มีหญิงสาวนิรนาม ทราบภายหลังว่าชื่อคุณ ก. โทรมาหา และนี่คือบทสนทนาดังกล่าวเท่าที่จำได้   คุณ ก. :    ลืมไอแพดไว้หรือเปล่าคะ ข้าพเจ้า:  ใช่ครับ ลืมไว้บนเครื่องบิน คุณ ก. :   สายการบินอะไรคะ ข้าพเจ้า: […]

Read More

แฟนพันธุ์แท้ SuperFan: ติ่งคุณภาพ

หลายท่านคงมีโอกาสได้ชมรายการ “แฟนพันธุ์แท้ Super fan” รายการแฟนพันธุ์แท้รูปโฉมใหม่ที่เปลี่ยนจากเดิมที่มีผู้เข้าแข่งขัน 5 คนแล้วคัดเหลือเพียง 1 คน มาเป็นว่าใครอยากสมัครเรื่องอะไรก็สมัครเข้ามา เมื่อผ่านการคัดเลือกจากทีมงานเข้ามาถึงรอบ Audition ก็จะเจอกับด่าน “สภาแฟนพันธุ์แท้” ซึ่งเป็นแฟนพันธุ์แท้รุ่นเก่ามานั่งทำหน้าที่กรรมการตัดสินว่าผู้เข้าแข่งขันจะผ่านเข้าไปรอบเล่นเกมได้หรือไม่ โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องนำเสนอผ่านการเล่าเรื่องราวความรู้และความประทับใจที่มีต่อหัวข้อนั้น ๆ เมื่อนำเสนอเสร็จสิ้น “สภาแฟนพันธุ์แท้” ก็จะถามคำถาม อาจจะเป็นคำถามเกี่ยวกับความรู้เชิงลึกในเรื่องนั้น ๆ หรืออาจจะถามแนวความคิด ทัศนคติต่าง ๆ หลังจากนั้น “สภาแฟนพันธุ์แท้” ก็จะลงคะแนน หากผู้เข้าแข่งขันได้คะแนน 7 คะแนนขึ้นไปจึงจะผ่านเข้ารอบ   รายการแฟนพันธุ์แท้ Super fan ออกอากาศมาแล้ว 10 ตอน แต่ละตอนก็มีผู้ผ่านด่านสภาแฟนพันธุ์แท้และที่ไม่ผ่านคละเคล้ากันไป แต่สิ่งที่ทำให้ผมเขียนโพสต์นี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากตอนที่เห็นพี่เชรี ไอศวรรฎา ศิริลักษณ์ ผู้เข้าแข่งขันในหัวข้อ “นางงามจักรวาล” เล่าเรื่องความชื่นชอบของเธอครับ ตั้งแต่วันที่บันทึกเทปรายการ สภาแฟนพันธุ์แท้ทุกคนต่างเห็นพ้องต้องกันว่าเธอเหมาะสมเหลือเกินทั้งความรู้เกี่ยวกับเรื่องที่เธอสนใจ ความสามารถด้านการถ่ายทอด และสิ่งที่เด่นชัดมาก ๆ คือ “ความรู้สึกคลั่งไคล้” ทุกวินาทีที่เธออยู่บนเวทีทำให้รู้สึกได้ว่าเธอคือแฟนพันธุ์แท้นางงามจักรวาลตัวจริง ทั้งแววตา น้ำเสียง […]

Read More

C nema by CAT กล่องดูหนังใหม่น่าลอง

C nama by CAT (พื้นที่โฆษณา) วันนี้ฤกษ์งามยามดี มารีวิวอะไรเกี่ยวกับภาพยนตร์ดีกว่าครับ ^^ หลายคนที่ติดตามครูทอมอยู่เรื่อย ๆ น่าจะเคยเห็นกันอยู่บ่อย ๆ นะครับว่าครูทอมชอบไปดูหนังมากกกกก บางสัปดาห์นี่ดูไปวันละ 3-4 เรื่องเลยทีเดียว บางทีก็ไปดูตามโรงภาพยนตร์ใกล้บ้าน บางทีก็นั่งดูอยู่บ้านนี่แหละครับ วันนี้ได้กล่อง C nema by CAT มาลองใช้ ให้ได้เล่าสู่กันฟังครับ “C nema by CAT” เป็นกล่องที่อัดแน่นด้วยความบันเทิงทั้งภาพยนตร์ ซีรีส์ รายการโทรทัศน์ คอนเสิร์ต เรียกว่าบันเทิงกันครบวงจรครับพี่ครับ แถมคุณภาพยังชัดระดับ HD อีกด้วย แถมยังสามารถเลือก subtitle ได้ตามใจชอบแบบถูกต้องตามกฎหมายอีกด้วยครับ การใช้บริการ C nema by CAT สามารถรับชมได้หลากหลายช่องทางเลยครับ ทั้ง iOS, Android, PC&MC, smart TV ครับ เรียกได้ว่าที่ไหนมีอินเทอร์เน็ตก็สามารถใช้บริการ C […]

Read More

I read MAG

ได้รับคำเชิญชวนจากสหายแซมให้เขียนเล่าเรื่องความผูกพันกับนิตยสาร จริง ๆ ก็ได้รับ tag ทาง facebook  มาหลายวันแล้ว แต่ว่าเพิ่งได้ฤกษ์เขียน ตอนแรกเขียนลงใน facebook เท่านั้น แต่เห็นมันยาวดี เลยขอเอามาลงในบล้อกด้วยก็แล้วกันครับ ผมเองชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก ทั้งการ์ตูน นิทาน นิยาย พ็อกเก็ตบุ๊กต่าง ๆ รวมไปถึงนิตยสารหลาย ๆ หัว แม้ว่าวันนี้จะเห็นข่าวว่ามีนิตยสารหลายหัวทยอยปิดตัวลงไป แต่เมื่อนึกถึงครั้งวัยเยาว์ก็รู้สึกว่าเราผูกพันกับนิตยสารอยู่ไม่น้อย   “เกมหรรษา” “ปริศนา” “ปริศนา special” “ปริศนา number” เป็นนิตยสารเกมลับสมองมีพวกเกมอักษรไขว้ เกมจับผิดภาพ เกมบวกเลข เกมไขปริศนาคดีต่าง ๆ และอีกมากมายหลายเกมที่พัฒนาทักษะภาษาไทย ภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ กระบวนการคิดหาเหตุผล และด้านอื่นอีก สมัยนั้นเป็นแฟนนิตยสารชุดนี้จริงจังมาก จะต้องรีบไปซื้อที่ร้าน (และจะหงุดหงิดมากเมื่อนิตยสารไม่มาสักที ทั้ง ๆ ที่เลยกำหนดวางแผงมาตั้ง 2-3 วันแล้ว ตามประสาต่างจังหวัดเมื่อ 20 ปีที่แล้วเนาะ T_T) แล้วก็จะต้องตอบคำถามแล้วส่งไปชิงโชคทุกครั้ง […]

Read More

รีวิวของหวาน “ควายโมว-เดาฟม-โหมกหลับ” สูตรป้าฮันฮ์แห่งดาลัต

สวัสดีครับคุณผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้ผมอยู่ที่เมืองดาลัต (Da Lat) ประเทศเวียดนามครับ เดินทางมาถึงเมื่อเช้า เข้าที่พักไปแล้วนะครับ แต่ว่ายังไม่มีห้องว่าง เดี๋ยวรอแขกเช็กเอาต์ก่อน แล้วค่อยกลับไปอีกที เช้านี้ก็เลยได้ฤกษ์สำรวจดาลัตยามเช้าหน่อยครับ นับดูแล้วครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่ 4 ที่มาเยือนเมืองดาลัตแล้วนะครับ ตล่งตลาดก็ไปมาทั่วแล้วเหมือนกัน แต่เมื่อเช้าก็ไปเดินอีกนะครับ ไปดูหน่อยว่าเขากินอะไรแปลกแตกต่างจากเดิมหรือเปล่า เวลาไปต่างบ้านต่างเมืองแล้วได้ไปเดินชมตลาดเขาเนี่ย ก็เหมือนเราไปเรียนรู้วิถีชีวิตเขา พวกอาหารการกินแบบออริจินัลของคนท้องถิ่นเป็นยังไงก็เห็นได้จากตลาดยามเช้านี่แหละครับ แต่วันนี้ผมไม่ได้จะมารีวิวตลาดนะครับ เพราะก็น่าจะมีหลายคนเขียนรีวิวไปพอสมควรแล้ว ผมเดินออกจากตลาด ตรงมาทางหอนาฬิกาดาลัต ใกล้ ๆ กับแยกวงเวียนทะเลสาบนั่นแหละครับ แล้วก็มองไปทางขวามือ เจอแบบนี้ครับ ไม่เคยจะเดินเข้าไปเหมือนกัน แต่คุ้น ๆ ว่าก็มีร้านขายของชำและร้านอาหารท้องถิ่นอยู่บ้าง เคยแต่ขับมอเตอร์ไซค์ผ่านนะครับ วันนี้ว่าง ๆ เลยขอเดินเข้าไปสำรวจหน่อยดีกว่า เดินไปสักไม่กี่เมตรก็เจอร้านขายเฝอ ขายข้าวผัด อยู่ 3-4 ร้าน ก็เฉย ๆ ครับ ไม่ได้สะดุดตาเท่าไร เพราะร้านแบบนี้ก็มีเยอะแยะพอสมควร แต่ที่ทำให้ผมหยุด และเข้าไปลองชิมก็คือร้านนี้เลยครับ ร้านขนมหวานป้าฮันฮ์ ฮัน ฮันนนนนนน (2 พยางค์หลังนี่เติมมาเองครับ ป้าเขาชื่อฮันฮ์พยางค์เดียวนี่แหละ) […]

Read More

3.17 น.: สัญลักษณ์สำคัญจากฮอร์โมนส์ 3 ep.12

เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน ครูทอมได้พูดถึง “หมวกกันน็อก” สัญลักษณ์ที่ปรากฏใน ฮอร์โมนส์เดอะซีรีส์ 3 ep.10 ไป ก็ปรากฏว่าบล็อกนั้นกระตุ้นให้ใครหลายคนได้ดูภาพยนตร์/ละคร/ซีรีส์สนุกมากขึ้น เพราะได้วิเคราะห์สัญลักษณ์ต่าง ๆ ในเรื่องด้วย เมื่อคืนนี้เป็น ep.12 เป็นตอนฮอร์โมนแห่งความเชื่อใจครับ ตอนนี้เป็นเรื่องราวของน้องขนมปังกับออย สองเพื่อนรักที่มีประเด็นขัดแย้งกันในเรื่อง (ขออนุญาตไม่เล่านะครับ ทุกท่านจะได้เข้าไปดูกันเอง จะได้อรรถรสมากกว่า) ซีรีส์ตอนนี้เปิดเรื่องมาด้วยภาพน้องขนมปังกำลังหลับตานอนบนเตียงนุ่ม ๆ ของเธอ แล้วเธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อมองดูเวลาก็ปรากฏว่าเป็นเวลา 03.17 น. แล้วกล้องก็ไปจับโฟกัสที่ภาพด้านหลังที่เป็นภาพความรักใคร่สนิทสนมกลมเกลียวของขนมปังและออย ถ้าดูผ่าน ๆ ฉากนี้ก็แสดงให้เห็นว่าหลังจากที่ขนมปังรู้ว่าบ้านออยอยู่ที่ไหน เธอก็คงสับสนวุ่นวายอยู่ในใจพอสมควร ไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้ว “ออยเป็นใคร” “ออยโกหกอะไรอีกบ้าง” “ออยโกหกทำไม” หลากหลายคำถามที่สั่นคลอนความเชื่อใจล้วนวนเวียนอยู่ในหัวขนมปัง จนทำให้เธอตื่นมากลางดึก แล้วภาพก็ฉายไปที่กรอบรูปย้ำเข้าไปอีกว่าสิ่งที่ทำให้ขนมปังตื่นมากลางดึกก็คือเรื่องความเชื่อใจที่เธอมีต่อออยนั่นแหละ แต่ถ้าเราค่อย ๆ ดูซ้ำ… ลองพลิกนาฬิกาดูสักนิด… เราก็จะเห็นภาพนี้ครับ จากตัวเลขบอกเวลา 3.17 ก็จะกลายเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า “LIE” “LIE” แปลว่า “โกหก” […]

Read More

ชาลี มี โฮม: แอบเสิร์ดคอมิดี้เสียดสีสารขัณฑ์

ชาลี มี โฮม   พูดถึงละครเวทีแนวแอบเสิร์ดนี่ผมเองก็เคยแสดงอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อครั้งเป็นนิสิตชั้นปีที่ ๓ ตอนนั้นมีโอกาสได้ร่วมแสดงในละครเวทีเรื่อง “Vatzlav สัต(ว์)บุรุษสุดขอบโลก” สารภาพว่าบางฉากยังงง ๆ จนถึงตอนนี้ว่าเอ๊ะมันคืออะไร ที่คิดไว้ก็ไม่มั่นใจว่าถูกต้องตรงตามใจ “ครูเฟี้ยต-ดังกมล ณ ป้อมเพชร” ผู้กำกับหรือไม่ แต่จะเข้าใจถูกหรือผิดนั้นไม่ใช่ประเด็นหรอกครับ ประเด็นมันอยู่ที่ว่าเมื่อเราดูละครแนวแอบเสิร์ดแล้ว เราได้พยายามคิดวิเคราะห์ต่อยอดมากแค่ไหน ละครเวทีแนวแอบเสิร์ดอาจจะดูมั่ว ๆ ซั่ว ๆ บางครั้งเราไม่เข้าใจเหตุผลของตัวละคร (หรือเหตุผลของผู้กำกับ) แต่การที่คนดูได้ใช้ความคิดไปด้วย และสุดท้ายได้ตกผลึกความคิดอะไรบ้างจากการดูละครก็น่าจะเพียงพอและตอบโจทย์ของการทำละครแนวแอบเสิร์ดแล้ว ละครเวทีเรื่อง “ชาลี มี โฮม” ประกาศตัวว่าเป็นละครเวทีแนวแอบเสิร์ดคอมิดี้ครับ คือทั้งแอบเสิร์ด ทั้งคอมิดี้ เห็นแค่นี้ก็คิดไปก่อนแล้วว่ามันไม่น่าจะธรรมดา “ชาลี มี โฮม” เป็นเรื่องราวของสองแม่ลูกที่บังเอิญเจอ “ชาลี” เด็กชายหลงทางที่กำลังหาทางกลับไปยัง “โฮม” ระหว่างทางก็ผจญภัยต่าง ๆ มากมาย ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่อง “แอบเสิร์ด” และ “คอมิดี้” ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละครับ เราไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลหรือความสมจริงอะไรมากมายจากละครแนวนี้ ตัวละครอยากทำอะไรก็ทำ อยากตายก็ตาย อยากฟื้นก็ฟื้น […]

Read More

เจ้าชายน้อย: หนังผู้ใหญ่ในร่างเด็ก

  ตั้งแต่รู้ว่าจะมีหนังเรื่องเจ้าชายน้อยให้ได้ดูกัน สารภาพว่าผมตื่นเต้นไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะว่าเคยอ่านวรรณกรรมเรื่องนี้ตั้งแต่สมัยยังเด็ก ตอนนั้นจำได้ว่ามีบางฉาก บางตอน ไม่เข้าใจเหมือนกันครับว่าเขาจะสื่ออะไร จนเมื่อโตขึ้นและได้กลับไปอ่านซ้ำอีกรอบหนึ่งจึงได้เข้าใจมากขึ้นว่าอะไรเป็นอะไร จนวันนี้ครับ ได้ไปดูหนังเรื่อง “เจ้าชายน้อย” ก็ยิ่งย้ำชัดว่านี่คือวรรณกรรมเรื่องเยี่ยมที่ให้ข้อคิดแก่ผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี “ความเป็นเด็ก” คือสิ่งสวยงามครับ เด็กมีจินตนาการ เด็กมีความคิดสร้างสรรค์ เด็กมีความบริสุทธิ์สดใส แต่เมื่อเราทุกคนค่อย ๆ โตขึ้น ปริมาณ “ความเป็นเด็ก” ดังที่ได้กล่าวมานี้กลับค่อย ๆ ลดลงทีละนิด ๆ จนบางคนไม่มีความเป็นเด็กหลงเหลืออยู่เลย กลายเป็นผู้ใหญ่ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ตื่นเช้าไปทำงาน ตอนเย็นกลับบ้าน ทำงานเหมือนเครื่องจักรที่ไม่มีความรู้สึกนึกคิด ไม่มีความสดใส สัมผัสได้ถึงความมืดมนหม่นหมอง             อย่างตัวการ์ตูนแม่ของเด็กหญิงตัวเล็กนี่ก็เป็นตัวแทนของ “ผู้ปกครอง” หลาย ๆ ครอบครัวในปัจจุบันนะครับ อยากจะให้ลูกตัวเองประสบความสำเร็จตามที่ตัวเองปรารถนา โดยไม่ได้คิดคำนึงเลยว่านั่นมันคือสิ่งที่ลูกต้องการจริงหรือเปล่า อย่างในสังคมไทยเองก็เป็นมาหลายยุคหลายสมัยเหมือนกันครับ การที่พ่อแม่อยากจะให้ลูกเรียนนั่น เรียนนี่ เรียนโรงเรียนนั้น มหาวิทยาลัยนี้ โดยไม่ได้คิดเลยว่าความต้องการจริง ๆ ของลูกคืออะไร กลายเป็นว่ายัดเยียดความเครียดให้ลูกตัวเองโดยไม่รู้ตัว (เอ๊ะ! หรืออาจจะทำเป็นไม่รู้ตัว) อย่าลืมครับว่า “ลูกเป็นของคุณ” […]

Read More

Fantastic 4: เล่นงี้จริงเหรอครับพี่

เมื่อวานได้ไปชมเรื่อง Fantastic4 ครับ บอกได้เลยว่า “พัง” อาจจะคาดหวังมากไปก็ได้ครับ เพราะช่วงไม่นานมานี้มีหนังแนวซูเปอร์ฮีโร่กู้โลกมากมายหลายเรื่องทำออกมาได้ดี ดูสนุก มีประเด็นที่น่าสนใจ ชวนติดตาม แต่ภาพยนตร์เรื่อง Fantastic 4 นี่บอกไม่ถูกเลยครับพี่ครับ ตอนต้นเหมือนจะปูเรื่องดีมีที่มาที่ไป แต่สักพักรู้สึกว่ามันเละ ๆ ครับ หลายเหตุการณ์ หลายการกระทำมันไม่มีที่มาที่ไป  คือต้องเข้าใจก่อนครับว่าโดยปกติแล้วทุกอย่างในหนังมันต้องมีมูลเหตุจูงใจการกระทำ โดยเฉพาะถ้าเป็นภาพยนตร์ที่อ้างอิงหลักวิทยาศาสตร์ ก็ควรมีมูลเหตุต่าง ๆ ที่สมเหตุสมผลและดูหนักแน่น แม้ว่าคนดูอาจจะไม่ได้เข้าใจประเด็นทางวิทยาศาสตร์มากนัก แต่ว่าอย่างน้อยก็ควรจะทำให้มั่นแน่น ๆ หน่อย บางฉากที่พี่พยายามจะทำออกมาให้มันดูจริงจัง (เช่นฉากเบ็นในร่างมนุษย์ดินหินอะไรนั่นกำลังจับรถถังเขวี้ยงไป) ก็ดูกลายเป็นตลกไป แต่! จะจำก็ขำไม่ออกอีก เพราะในหัวคือคิดว่าพี่เล่นงี้เลยเหรอวะ ตัวร้ายอีก คือออกมาช่วงท้าย ๆ เหมือนจะร้ายมาก มีพลังทำลายล้างทุกอย่างบนโลก ตะตะตะแต่ ทำไมพี่ตายแบบนี้ล่ะครับพี่ครับ ง่ายไปปะครับพี่ นี่ยังไม่นับเทคนิคพิเศษ ที่รู้สึกว่ามันน่าจะทำให้สมจริงได้มากกว่านี้อีกนะครับ บางฉากนี่ไม่ต่างจากดูละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ตอนเช้าเลยครับพี่ หนังเรื่องนี้จะสนุกในระดับหนึ่ง ถ้าคนดูดูแบบ “ไม่คิดอะไรเลย” และต้อง “ไม่คาดหวังอะไรเลย” […]

Read More